เรื่องเล่าจากวันคลอด

เอาเรื่องราวของวันคลอดมาเล่าสู่กันฟัง พร้อมๆ ไปกับการเก็บเป็นบันทึกเอาไว้เผื่อกลับมาอ่านอีก หรือเอาให้ต๊าตต์อ่านตอนโต

วันที่12 ธค 61 ทุกอย่างก็ดูปรกติดี จริงๆ มันก็ไม่ได้ถึงกับปรกติมากหรอกเพราะว่ามรอาการท้องแข็งมาพักใหญ่แล้ว หมอก็บอกว่าให้พยายามอยู่บ้าน แม่ก็อยู่บ้านตั้งแต่วีคที่ 28 แล้วละมั้ง 

วันนั้นยี เพื่อนสนิทแม่แวะมาหาเอาของขวัญมาให้ที่บ้านสั่งพิซซ่ากินกันปรกติ ตกเย็นย่ำก็เข้านอน ก็ไม่ได้มีอะไรผิดปรกติเลย …. จนกระทั่งช่วงตี4 (ตอนนั้นในใจคือรู้สึกว่าดึกๆ) โผละ ความรู้สึกเหมือนตอนแท้งคนแรกเลย… แต่ในใจก็คืดอีกว่าไม่ใช่อ่ะ ตอนนี้ต๊าตต์ต้องโตแล้วสิๆๆ  เลยนึกได้ว่า หรือน้ำคล่ำ 

ตี 4.45 น้ำเดิน

ตอนนั้นลุกขึ้นจากเตียงคือแบบ น้ำตกไนแองกาล่าเลยจ้า พรั่งพรู จะว่าเหมือนฉี่ราดเหมือนที่คนบอกกันก็ไม่ใช่อ่ะ มันคือ เหมือนท่อน้ำประปาแตก ขยับทีพรวดพราดมากจ้า ค่อยๆ ขมิบเดิน (เพื่อ???) ไปตะโกนเรียกตายาย (ตอนนั้นกลับมานอนพักบ้านตายายแล้ว) ทุกคนตื่นด้วยความงงๆ เอาของที่เตรียมมาเป็นเดือนๆ ขึ้นรถ ถึงเวลาจริงคือ ของไม่พร้อมจ้า ยัง จับๆ ยัดๆ งงๆ เอาวะไปก่อนไม่พอค่อยกลับมาเอา

ขึ้นรถออกเดินทางไปรพ.

ในขณะที่ที่ทุกย่างก้าวคือ เปียก เปียกๆ ต้องเอาผ้าขนหนูรองก้นไว้ไม่ให้เบาะเปียก นับว่าโชคดีมากที่น้ำเดินเอาเวลานี้ คือ คนยังไม่ออกไปทำงาน ไม่งั้นนะ แม่เครียดแน่ รพ. พญาไท2 ไกลบ้านตายายพอควร & รถติดมากจ้ะ ในขณะที่นั่งรถไปก็คิดไปว่า ทันมั้ยๆๆๆๆๆ 

แผนกฉุกเฉิน

ขับรถปร๊าดเข้าไปตรง ฉุกเฉินเลย เพราะนอกเวลาทำการเค้าให้เข้าทางนั้น (พี่ๆ พยาบาลแจ้งไว้ตอนไปอบรมแม่) พอจอดปั๊บ บุรุษพยาบาลก็งงๆ เดินมาหา เลยต้องบอกว่าจะคลอดค่ะ พี่เค้าก็ชี้ว่าเข้าทางนี้เลยครับ

เดี๊ยววววพี่ให้เดินอีกหรอออ เลยต้องตะโกนบอกไปว่า น้ำคล่ำแตกค่สทขอรถเข็น พี่เค้าตกใจรับเอารถเข็นมา เราก็ลุก น่ำคล่ำก็ไหลจ๊อก ต้องเอาผ้าขนหนูจากในรถ มาปูเก้าอี้ ซึ่งตอนแรกพี่พยาบาลที่เข็นรถบอกว่าไม่เป็นไรครับๆ แต่พอลุกเท่านั้นล่ะ ผ้าเถอะพี่ ตอนนั้นมีเลือดปนออกมานิดนึงด้วย เห็นเปื้อนผ้าขนหนู

จากนั้นก็เข็นไปตรงห้องฉุกเฉินคุยซักถามประวัติ แล้วก็นอนรอเข็นไปที่ห้องคลอดซึ่งเราบอกหมอว่าอยากคลอดธรรมชาติ ก็จะมีคุณหมอเวรมาเช็คปากมดลูกให้เรื่อยๆ 

พ่อ (ต๊าตต์)ไปบิน

โทรหาพ่อตอนก่อนออกจากบ้าน นางรับโทรศัพท์ทำเสียงงงๆ แต่มาคุยทีหลังพ่อบอกว่าโทรมาตอนแบบนี้รู้เลย คลอดแน่ แต่ลาไม่ทันแล้ว เลยต้องไปบิน พอไปถึง รพ. แม่ก็ถามหมอว่าจะคลอดประมาณกี่โมง หมอบอกว่าคงช่วงเย็นๆ แม่ก็กะว่าพ่อกลับมาทันชัวร์ๆ 

เลยโทรบอกไปว่าคงคลอดเย็นๆ น่าจะมาทันๆ ระหว่างนั้นอีพ่อก็คอยวอทแอพถามเป็นระยะๆ พอหมอมาเช็คปากมดลูกอีกครั้งหมอบอกว่า น่าจะคลอดเที่ยงๆ … พ่อก็บอกว่างั้นคงไม่ทันแล้วล่ะ สรุปคลอด10.14  เร็วมากจ้า

ความเจ็บปวดของมดลูกบีบตัว

ตอนที่พิมพ์นี้ได้ลืมไปแล้วว่ามันปวดแบบไหน แต่จำได้แค่ว่าตอนนั้นคิดว่า เมื่อไหร่จะคลอดๆๆ ปวดเยอะขนาดนี้ เปิดกี่เซ็นแล้วเนี่ย

6 โมง ปากมดลูกเปิด 2 เซ็น

6.45 ยากระตุ้น

9.00 ตัดสินใจบลอคหลัง เพราะปวดรัดจนอ้วก  ตอนนั้นปากมดลูกเปิด 5 ซม

9.35 ปากมดลูกเปิด 8 ซม คุณหมอและพยาบาลเริ่มเตรียมเครื่องมือ

10.14 ต๊าตต์มาละจ้า เบ่ง 2 รอบ ปรู้ดเลยลูก

พอต๊าตต์ออกมา หมอก็ทำการเย็บฝีเย็บตรงนั้น แต่ฤทธิ์บล็อกหลังไม่พอ เพราะหมอบอกใส่นิดเดียวจะได้มีลมเบ่ง เลยต้องทำการเพิ่มหน่อย แล้วก็จัดการเช็ดตัวทำความสะอาดต๊าตต์มาให้ถ่ายรูป ก่อนแยกพาต๊าตต์ไปที่ตู้ปลาหรือห้องเบบี๋เพื่อตรวจร่างกายในลำดับต่อไป

ยินดีต้อนรับ ดญ นภนรินทร์ เกิดวันที่ 13 ธค 2561 (2018) เวลา 10.14 น. พ่อบินกลับมาไม่ทัน นน. 2.7 คลอดที่ประมาณ 36 สัปดาห์

Popularity: 1% [?]

Comments

comments

Powered by Facebook Comments

Leave a Reply